در پی حوادث بعد از کودتای انتخاباتی حکومت اسلامی، شاهد محاکمه وفادارترین، عمل گراترین و راسخ ترین افرادی هستیم که در شکل گیری جمهوری اسلامی و اداره آن نقش داشته اند. اینان بدون شک از تاثیرگذارترین و مهم ترین افرادی بودند که با توجه به شرایط موجود همچنان در داخل کشور به فعالیت و انتقاد دلسوزانه خود ادامه می دادند. نسلی که از شکل گیری انقلاب در آن حضور داشته و روند حوادث و وقایع بعد از انقلاب را درک نموده اند. بدین سان، آگاهی و اشراف کاملی بر کم و کاستی ها، ضعف ها و ستم های روا شده به مردم و انحراف های صورت گرفته از مبانی اولیه انقلاب داشته و در جهت رفع آن تلاش می کردند. یک ویژگی مشترک همه اینها این بوده که حد اقل پس از فوت آقای خمینی در برابر انحراف و کج روی های صورت گرفته "ساکت" ننشسته اند.
اما حکومت اسلامی – که فعلا فقط بر پاشنه پدر و پسر! یعنی آقای خامنه ای و احمدی نژاد می چرخد - علاوه بر باخت های بزرگی که در این انتخابات برای خود ثبت نمود با به محکمه کشاندن همزمان تقریبا همگی منتقدانش و احیانا صدور حکم برای آنها ظاهرا قصد دارد دوباره پوست اندازی کند و لایه ضمخت و سرسخت انقلابیون اصیل و قدیمی را از جامعه جدا نموده (با زندانی کردن و مجبور به مهاجرت کردن) و لایه نورسته و ترد و آسیب پذیر احمدی نژاد و حلقه اطرافیانش که هنری جز تملق، خرافه و خیانت به مردم ندارند را جایگزین آنها نماید. این جماعت کسانی هستند که حتی بعضی از طرفداران سرسخت رهبر هم در صلاحیت آنها شک داشته و دارند و بارها در جاهای مختلف به انتقاد از آنان پرداخته اند. بدون شک این وقایع جدایی گام به گام و تدریجی اصولگرایان حقیحی از حلقه حامیان آقای خامنه ای را به دنبال خواهد داشت.
از آغاز جمهوری اسلامی تا به حال شاهد ریزش و جدا شدن لایه لایه مردم و گروه های مختلف از آن بوده و هستیم. تا جایی که طرفداران جمهوری اسلامی مطابق آمار از لحظه استقرار حکومت از "98.5 درصد" در سال 58 تا - خیلی خوشبینانه اگر در نظر بگیریم - 7 ملیون (رای دهنده واقعی به احمدی نژاد با همه تخلفاتی که در جمع کردن این آرا انجام گرفته است) از 70 میلیون جمعیت ایران یعنی "10 درصد" در سال 88 رسیده اند.
این بار سیر حوادث اندکی سریع تر، شگفت انگیز تر و متفاوت تر است. تفاوت رویداد فعلی در این است که علاوه بر نخبگان سیاسی و مدیریتی، بخش زیادی از بزرگان دینی، هنرمندان و حتی بخشی از بدنه نظام راه خود را از مسیر حکومت جدا کرده اند. در حقیقت حکومت به نوعی بیماری پوست اندازی پی در پی دچار شده که به زودی مردم ایران به درمانش خواهند شتافت!
اما این آخرین پوسته باقیمانده بر اریکه قدرت، با افکار و اعمال خرافی و به دور از عقلانیت خویش و با نداشتن تخصص کافی در امور مملکت داری و مدیریت و نداشتن جایگاه مردمی و بین المللی بسیار حقیرتر از آن به نظر می رسند که از عهده اداره کشور برآیند و خودشان دلیل نابودی حکومت خویش خواهند گردید. بدین سان قطار حکومت اسلامی که به سوی پرتگاه روان بود، به سوخت هسته ای نیز مجهز شده است!
چهارشنبه 14 مرداد 1388
پستها
